هم‌زمان با اجرای حکم اعدام امیرعلی میرجعفری، از بازداشت‌شدگان انقلاب ملی ایرانیان، بار دیگر نگرانی‌ها برای جان صدها زندانی دیگر این اعتراض‌ها، بالا گرفت.

خبرگزاری میزان، وابسته به قوه قضائیه جمهوری اسلامی، روز سه‌شنبه اول اردیبهشت ۱۴۰۵ اعلام کرد که حکم اعدام امیرعلی جعفری با اتهام‌هایی چون «به آتش کشیدن مسجد جامع قلهک» و «همکاری با موساد» اجرا شده است؛ اتهام‌هایی که پیش‌تر نیز در پرونده‌های مشابه، بدون ارائه هیچ سند و مدرک علیه معترضان مطرح شده بودند.

با این اعدام، شمار بازداشت‌شدگان اعتراض‌های دی‌ماه که از زمان آغاز حملات نظامی اخیر، اعدام شدند، به دست‌کم هفت نفر رسید. آن هم در شرایطی که ایران در وضعیت آتش‌بس قرار دارد و در حال حاضر، خبری از درگیری نظامی نیست.

در چنین فضایی، گزارش‌های رسیده به ایندیپندنت فارسی از شهرهای مختلف ایران نشان می‌دهد موج بازداشت‌ها نیز نه‌تنها کاهش نیافته، بلکه در هفته‌های اخیر شدت بیشتری گرفته و هم‌زمان با آن، صدور و اجرای احکام سنگین از جمله اعدام نیز افزایش یافته است؛ روندی که نشان می‌دهد دستگاه‌های امنیتی جمهوری اسلامی در نبود فشار خارجی، با شدت بیشتری به سرکوب داخلی روی آورده‌اند.

در میان فهرست‌ اسامی و مستندات ارسال‌شده برای ایندیپندنت فارسی مربوط به فعالان سیاسی بازداشتی در هفته‌ها و ماه‌های اخیر، نام‌هایی دیده می‌شود که خطر صدور یا اجرای حکم اعدام برای آنان بسیار جدی است. از جمله عرفان نبیان، جوان ۲۸ ساله در تهران که ۵ اسفند ۱۴۰۴ بازداشت شد و با اتهام‌هایی همچون «تحریک مردم به کشتار»، «تبلیغ علیه نظام» و «توهین به مقدسات» به اعدام محکوم شده است.

رضا بازدار، اهل گرگان که ۲۶ اسفند ۱۴۰۴ (شب چهارشنبه‌سوری) بازداشت شد، هم در شرایطی مبهم و بدون دسترسی به وکیل انتخابی با حکم اعدام مواجه است. محمدرضا مجیدی اصل، بهروز زمانی‌نژاد و کوروش زمانی‌نژاد هم در پرونده‌ای مشترک در تهران، به اتهام آتش زدن اماکن حکومتی به اعدام محکوم شده‌اند.

مهدی عسگری، دانشجوی سابق دانشگاه صنعتی شریف که ۲۰ دی در تهران بازداشت شد نیز با اتهام سنگین «محاربه» روبرو است و نگرانی جدی درباره صدور حکم اعدام برای او وجود دارد. معین کریمی، ۳۲ ساله اهل اراک هم تحت شکنجه وادار به اعتراف شده و با اتهام‌ «محاربه و بغی» مواجه است. محبوبه شعبانی، زن ۳۳ ساله از مشهد هم با اتهامی مشابه در زندان وکیل‌آباد نگهداری می‌شود.

در استان خوزستان، دانیال صالحی ۲۴ ساله که ۱۸ دی در ایذه بازداشت و به زندان شیبان اهواز منتقل شده، با اتهام محاربه روبرو است و خطر اعدام او را تهدید می‌کند. انسیه نجاتی، مادر یک کودک پنج ساله از داراب هم که ۲۰ دی بازداشت شد، به گفته نزدیکانش در مصاحبه با ایندیپندنت فارسی، با خطر صدور حکم اعدام مواجه است.

در کنار این موارد، فشار برای اخذ اعتراف‌های اجباری با هدف پرونده‌سازی و صدور احکام سنگین نیز در شهرهای مختلف ایران همچنان ادامه دارد. برای نمونه، به گفته خانواده‌ کیوان احمدی، هنرمند و خواننده اهل نورآباد ممسنی، او تحت شکنجه و شوک الکتریکی و در حالت نیمه‌هوشیار، به قتل یک مامور سرکوبگر اعتراف کرده است.

پوریا میرزایی، محمد محمدیان، علی گیلانی و امیرمحمد سرحدی، چهار جوان اهل کرمان، نیز پس از بازداشت در روز ۲۳ دی ۱۴۰۴، به‌تازگی مجبور شدند مقابل دوربین صداوسیما اعتراف کنند «یک موکب» را آتش زده‌اند.

در همین حال، از افزایش موارد اعمال خشونت‌ با بازداشت‌شدگان نیز گزارش‌هایی دریافت شده است. به گفته نزدیکان آرش مقنی که از ۱۸ دی تاکنون در مشهد بازداشت است، دندان‌های او شکسته و آثار شکنجه بر او مشهود است. درباره آثار شکنجه بر بدن امیرحسین رازنهان، نوجوان ۱۷ ساله اهل یاسوج که از ۲۵ بهمن تاکنون بازداشت است، هم به نقل از خانواده، اطلاعاتی منتشر شده است . محمد نارویی، معترض ۲۱ ساله و بازداشتی در استان گلستان نیز برای اعتراف اجباری علیه خود، تحت شکنجه جسمانی و روانی شدید قرار دارد.

حضور گسترده اقشار مختلف جامعه در میان بازداشت‌شدگان هم قابل‌توجه است. فاطمه نامنی، ماما و مادر یک کودک دو ساله از سبزوار، ۶ اسفند در محل کارش بازداشت شد و همچنان خبری از وضعیت سلامتی‌اش خبری نیست. مصطفی محمدحسن، دانشجوی ارشد فلسفه علم، هفته اول بهمن پس از احضار، به زندان اوین مراجعه کرد و همان‌جا بازداشت شد. محمدرضا اکبری، ۲۴ ساله از بیرجند، پس از بازداشت در روز ۲۲ دی و به دلیل برگزار نشدن دادگاه و تعیین وضعیت نشدن، اعتصاب غذای کامل کرده است.

وضعیت سعید شفیع‌خان، پزشک درمانگاه بهراد تهران که روز ۲۷ دی، تنها به جرم کمک به مجروحان اعتراض‌های خیابانی بازداشت شد، همچنان وخیم و نامعلوم است. مالک شهبازی و داوود زمانی، دو پرستار بخش آی‌سی‌یو در بیمارستانی در اصفهان نیز حین انجام وظیفه برای کمک به مجروحان انقلاب ملی بازداشت شدند و همچنان با آزادی موقتشان مخالف می‌شود. علی امیرانی، اپتومتریست تهرانی، هم از بیش از یک ماه پیش به دلیل اعتراض به جمهوری اسلامی در بازداشت به سر می‌برد و هیچ اطلاعی از وضعیت او در دست نیست.

در میان شمار قابل توجه بازداشت‌شدگان، چهره‌های هنری و ورزشی زیادی نیز دیده می‌شوند. محمد ابراهیمی، هنرمند نقاش ۲۶ ساله در تهران، بهنام دانیالی مربی بوکس در مراغه، علیرضا نجاتی، قهرمان کشتی فرنگی، احمدرضا امانی، خواننده در کرمانشاه، رامین پوراصل، آهنگساز و کیوان احمدی، خواننده، همگی در ماه‌های اخیر بازداشت شده‌اند.

در حوزه رسانه نیز حامد عراقی، عکاس ورزشی، از ۱۹ دی تاکنون بازداشت است و به گفته نزدیکانش، نهادهای امنیتی تلاش کرده‌‌اند تا در ۱۰۰ روز اخیر از انتشار خبر بازداشت او جلوگیری شود. سهیل عبادی، متخصص تهیه انواع قهوه‌ (باریستا) که ۲۷ ساله دارد، نیز ۱۰ بهمن در محل کارش، کافه‌ای در قزوین، بازداشت شد و خانواده‌اش از محل بازداشت و وضعیت سلامتی او هیچ خبری ندارند.

در همین حال جمعی از دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف تهران با انتشار بیانیه‌ای که نسخه‌ای از آن را هم برای ایندیپندنت فارسی فرستادند، اعلام کردند در اعتراض به تداوم بازداشت پرنیان خدابخشی، دانشجوی این دانشگاه، از روز شنبه ۵ اردیبهشت از حضور سر کلاس‌ خودداری خواهند کرد.

بازداشت‌های گسترده بهائیان در ایران نیز ادامه دارد و در ماه‌های اسفند و فروردین، پژمان زارع، بهزاد یزدانی، رومینا خزعلی، بهزاد بصیری، ماندانا ستوده، مهسا ستوده، مینو اندخس و عنقا سیاوشی که بازداشت شده‌اند. سارا سپهری، شهروند بهائی ساکن شیراز نیز ۲۰ فروردین بازداشت شد و از وضعیت او اطلاعی در دست نیست.

در میان اسامی ناپدیدشدگان، نام علی ایمانی مطلق، دبیر آموزش و پرورش و فعال سیاسی در خرم‌آباد، دیده می‌شود که ۷ بهمن‌ماه ۱۴۰۴، پس از بازگشت از تهران، ناپدید شده و تاکنون هیچ اطلاعی از وضعیت سلامتی و سرنوشت او در دست نیست.

در کنار این موارد، نام ده‌ها بازداشتی دیگر در شهرهای مختلف ایران نیز برای ایندیپندنت فارسی ارسال شده است: جاوید اسدی در قزوین، امیرحسین سلیمان فلاح در کرج، مهدی هادی‌زاده در اراک، امیر میرزایی در مشهد، میثم کریمی در دلیجان، مرتضی اصغریان در تهران، علیرضا چهارده‌چریکی در شیراز، میلاد بابایی در تهران، مجید جمشیدزاده در تهران، آرین زارع در کرمان، عرفان مختاری در اصفهان، سعادت میرزایی در یاسوج، بهداد پیری در تهران، سجاد ایرانی در مشهد، مهدی نامی، یونس فضلی، بهادر مومنی‌زاده، شهرام اکبری، محمد نسیمی، محمد صالحی، مجید شکسته، محمد سلطانی، میلاد بختیاری، باران امیدیان و درسا ایازی، هادی قربانی، محمد پارسا گلچین، حدیث حقیقی، ابوالفضل دوخت، آرمان حاج‌محمدی، سیامک صادقی، فریده کتابی، کامران اسدالله‌پور، آلان حکمتی‌راد و ایزد آقابیگی که همگی پس از اعتراض به جمهوری اسلامی در خیابان‌ها یا شبکه‌های اجتماعی، زندانی شده‌اند.

آنچه از این گزارش‌ها برمی‌آید، تصویری از شکل‌گیری یک موج گسترده و فزاینده از سرکوب، آزار و اذیت و اعدام به دست می‌دهد. بسیاری از مردم در پیام‌هایشان به ایندیپندنت فارسی تاکید می‌کنند که این روند نشان می‌دهد فشار بر جامعه نه‌تنها به شرایط جنگی محدود نبوده، بلکه در دوره‌های بدون تنش خارجی، نیز با شدت بیشتری ادامه یافته است.

در چنین فضایی، برای خانواده‌ بازداشت‌شدگان، هر خبر تازه از اجرای یک حکم اعدام، به معنای افزایش اضطراب و نگرانی است؛ نگرانی از اینکه ممکن است نام عزیز آن‌ها نیز به فهرست کسانی که در سکوت و بدون هیچ اطلاع‌رسانی قبلی، جانشان را به دلیل تداوم عمر نظام جمهوری اسلامی، از دست  می‌دهند، اضافه شود.